رمیده از عطش ِ سرخ ِآفتاب ِکویر

غریب و خسته رسیدم به قتلگاه ِامیر.

زمان ٬هنوز همان شرمسار ِبهت زده

زمین ٬هنوز همین سخت جان ِلال شده

جهان هنوز همان دست بسته ٴتقدیر !

هنوز٬ نفرین می بارد از در و دیوار.

هنوز٬ نفرت از پادشاه بدکار

هنوز وحشت از جانیان آدمخوار

کارگر خسته ای سکه ای از لباس کهنه اش درآورد تا صدقه دهد
ناگهان جمله ای روی صندوق صدقه دید و منصرف شد
(صدقه عمر را زیاد می کند)

به شانه ام زدی
که تنهایی ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای ؟!
تکاندن برف
از شانه های آدم برفی ... !

مشکل من با کافرانی نیست ؛ که همه را به کیش خود می پندارند ...

بلکه با مومنانی است که همه را به کیش خود وادار میدارند ... !!!

مرا به ذهنت نه! به دلت بسپار... من از گم شدن در جاهاى شلوغ ميترسم....

با « یکی بود یکی نبود » شــروع می‌شود
ایـــن قصــــــــــــــه. . .
با یکــی ماند یکی نمانــــــــــــد، تمام.

یکی، مـــن بودم یا تـــــو؛؟ مهم نیست
مهـــــــــــــمْ
قصه‌ای‌ست که تمام می‌شــــــود .

نه تلخم ؛
نه شیرین ....
مزه ی بی تفاوتی می دهم این روزها !
جنس حالم زیاد مرغوب نیست ... !!!

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

تن خسته سوی خانه دل خسته می کشم

وایا از این حصار دل آزار خسته ام

دل گیرم از خموشی تقویم روی میز

از دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که زخم خورده ام از یار خسته ام

با خویش در ستیزم و از دوست در گریز

از حال من مپرس که بسیار خسته ام             (استاد محمد علی بهمنی)

نمیدانم عشق کجاست؟ اصلا هست؟
آری انگار آنطرف تر سایه ای مبهم از عشق به چشم میخورد
چه کسی آنرا پشت پنجره پنهان کرده
تو؟
من!؟

نه...!

وای راست میگویی

در آن لحظه که پرده را کشیدم که آفتاب پوستم را نسوزاند
عشق را پشت پرده پنهان کردم
و مدتهاست به دنبال آن میگردم
   و پرسش روزم این شده
           عشق کجاست؟ اصلا هست؟

پروانه محمودي

کورش کیانی قلعه سردی

کورش کیانی قلعه سردی

اما با دهان پر كه نميشود حرف زد

اين لعنتي

اين قرص هاي افسردگي

رنگ به رنگ و دوز به دوز

به باد داد تمام آرام زنگيم را 

چیزهای کوچک اما ... مثل دوستی که همیشه موقع دست دادن خداحافظی، آن لحظه قبل از رها کردن دست، با نوک انگشت‌هاش به دست‌هایت یک فشار کوچک می‌دهد ….. چیزی شبیه یک بوسه.

مثلا راننده تاکسی‌ای که حتی اگر در ماشینش را محکم ببندی بلند می‌گوید: روز خوبی داشته باشی دخترم.

آدم‌هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می‌شوی، دستپاچه رو بر نمی‌گردانند، لبخند می‌زنند و هنوز نگاهت می‌کنند.

آدم‌هایی که حواسشان به بچه‌های خسته توی مترو هست، بهشان جا می‌دهند، گاهی بغلشان می‌کنند.

آدم هایی که که هر دستی جلویشان دراز شد به تراکت دادن، دست را رد نمی‌کنند. هر چه باشد با لبخند می‌گیرند و یادشان نمی‌رود همیشه چند متر جلوتر سطلی هست، سطل هم نبود کاغذ را می‌شود تا کرد و گذاشت توی کیف.

دوست‌هایی که بدون مناسبت کادو می‌خرند، مثلا می‌گویند این شال پشت ویترین انگار مال تو بود. یا گاهی دفتر یادداشتی، نشان کتابی، پیکسلی.

آدم‌هایی که از سر چهار راه نرگس نوبرانه می‌خرند و با گل می‌روند خانه.

آدم‌های “اس‌ام‌اس”‌های آخر شب، که یادشان نمی‌رود گاهی قبل از خواب، به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند، آدم‌های “اس‌ام‌اس”های پر مهر بی‌بهانه، حتی اگر با آنها بد خلقی و بی‌حوصلگی کرده باشی.

آدم‌هایی که هر چند وقت یک بار ایمیل پرمحبتی می‌زنند که مثلا تو را می‌خوانم و بعد هر یادداشت غمگین خط‌هایی می‌نویسند که یعنی هستند کسانی که غم هیچ کس را تاب نمی‌آوردند.

آدم‌هایی که حواس‌شان به گربه‌ها هست، به پرنده‌ها هست.

آدم هایی که زیبایی درون تو رو میبینن ، وقتی اولین بار باهاشون هم صحبت میشی ، انگار چندین سال دوست صمیمی بودین

آدم‌هایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی، زود صندلی کنارشان را به لبخند تعارف می‌کنند که غریبگی نکنی.

آدم‌هایی که خنده را از دنیا دریغ نمی‌کنند، توی پیاده رو بستنی چوبی لیس می‌زنند و روی جدول لی‌لی می‌کنند. همین آدم‌ها، چیزهای کوچکی هستند که دنیا را جای بهتری می‌کنند برای زندگی کردن

فقط برای خودم هستم.....
من..؟! چه دوحرفیه وسوسه انگیزیست.....
این من! نه زیبایم ، نه مهـربانم....
نه عـاشق و نه محتاج نگاهی...!
... فراری از دختران آهن پرست و پسران مانکن پرست....
فقط برای خودم هستم...
خوده خودم ! مال خودم ! صبورم و عجول!!
سنگین...سرگردان ...مغرور...قـانع....
با یک پیچیدگی ساده و مقداری بی حوصلگیه زیاد!!!
... و برای تویی که چهره های رنگشده را می پرستی نه سیرت آدمی ؛ هیچ ندارم......هیچ
راهت را بگیــر و بـــــــرو !!

« حوالی ما توقف ممنــــوع است »

پشت سر قرنی که طی شد *** پیش رو صد برگ تازه
انتخاب آدمی چیست؟ *** زندگی یا مرگ تازه؟

قرن طوفان تباهی *** قرن باران سیاهی
گریه های از ته دل *** خنده های اشتباهی

قرن غم های حقیقی *** داخوشی های مجازی
لحظه لحظه در ترقی *** صنعت تابوت سازی

قرن تخریب تفاهم *** انفجار آشنایی
قرن مریم های موجی *** لاله های شیمیایی

قرن تبعید محبت *** موسم پژمردن دل
قرن تکثیر تقلب *** قرن خنجر خوردن دل

پاک بازی رو به کاهش *** نانجیبی در فزونی
سینه سینه در سرایت *** دشمنی های عفونی

قحطی سیزینه و گل *** قتل عام رود و جنگل
گفتمان حلق قمری *** با گلوگاه مسلسل

اتفاق خنده بر لب *** غربت گل در صحاری
پیش کش ها : مرگ مرهم *** ارمغان ها : زخم کاری

قرن تنهایی و تلخی *** فصل فقر و نامرادی
گورهای دسته جمعی *** خانه های انفرادی

روزگار سست عهدی *** قرن سخت افزار و سی دی
زایش ویروس وحشت *** انتشار ناامیدی

قرن غرب و حرب و آتش *** فصل طاعون های شرقی
استخوان های شکسته *** نردبان های ترقی

روی لب های مدارا *** نقش لبخندی معطل
مهربانی ها خلاصه *** کینه ورزی ها مفصل

عرصه ی دل های خالی *** دست های ظاهرا پر
بی توقف در تکاپو *** خط تولید تنفر

قرن فرصت های فاسد *** لحظه های نامناسب
قرن استعفای عاشق *** قرن استیلای کاسب

رفته تا اوج ثریا *** شاخص سردرگمی ها
در نخاع مهربانی *** ترکش نامردمی ها

قرن ترویج حرامی *** عرصه ی ایمان انبوه
بی وفایی های واجب *** مهربانی های مکروه

رشد روز افزون خنجر *** کاهش میزان مردی
نسل مجنونان عاشق *** خسته از لیلا نوردی

قرن زردی ، قرن حذف *** ارغوانی ، هاگلی ها
قرن شلیک کلاغان *** در گلوی کاکلی ها

موسم نوآوری ها *** برگ ریزان بهاری
زندگی های مکرر *** مرگ های ابتکاری

قرن از اصلی رمیدن *** قرن غلتیدن به فرعی
قرن دین را سر بریدن *** با اصول ذبح شرعی

عشق در خط مقدم *** پاتک بی وقفه ی نان
وای بر رزم آور دل *** بشکند گر خط ایمان

گفتی شتاب رفتن من از برای توست
آهسته تر برو که دلم زیر پای توست

با قهر میگریزی و گویا که غافلی
آرام سایه‌ای همه جا در قفای توست

سر در هوای مهر تو رفت و هنوز هم
در این سری که از کف ما شد هوای توست

چشمت رهم نمیدهد به گذر گاه عافیت
بیمارم و خوشم که دلم مبتلای توست

خوش میروی به خشم و به ما رو نمیکنی
این دیده از قفا به امید وفای توست

ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی؟
رفتی، بسوز، این‌همه آتش سزای توست

ما را مگو حکایت شادی که تا به حشر
مایئم و سینه‌ای که در آن ماجرای توست

بیگانه‌ام ز عالم و بیگانه‌ای ز ما
بیچاره آن کس که دلش آشنای توست

بگذشت و گفت این به قفس افتاده کیست
این مرغ پر شکسته محزون همای توست 

بعضی آدم‌ها باران را احساس می‌كنند، بقيه فقط خيس می‌شوند...

 در سرزمین ما انسان در خیابان سرگردان است انسانیت در کتاب ها...

ترجيح مي دهم طوري زندگي كنم كه گويي خدا هست و وقتي مردم بفهمم كه نيست، تا اين كه طوري زندگي كنم كه انگار خدا نيست و وقتي مردم بفهمم كه هست.

ضــربه ی آخــر را "خدایـم" زد !!! آن زمــان که بــرای رفتنت استخــاره کردی و "خــــوب" آمـــد !!!

دارم کم کم مزه دردناک آزادی بیان رو می چشم.....چه غلطی کردیم ما با این آزادی بیان....!!

روياهاي كوچك را آرزو مكن زيرا قدرتي براي تكان دادن قلب انسانها ندارند

اگر قرار است زندگي خود راخرج كنيم بهتر آن است كه آن را خرج لطافت يك لبخند كنيم.

اگر کسی می گوید که برای تو می میرد دروغ می گوید، حقیقت را کسی می گوید که برای تو زندگی می کند

ما، نسل بوسه های خیابانی هستیم ،
نسل خوابیدن با اس ام اس ،
نسل درد و دل با غریبه های مجازی ،
نسل غیرت روی خواهر ، روشنفکری روی دختر همسایه،

نسل لایک و پوک از روی قرض ،
نسل کادو های یواشکی ،
نسل خونه خالی و دعوت شام ،
نسل پول ماهانه ی وی پی ان ،

نسل صف و دعوا ،
نسل تف ، وسط پیاده رو ،
نسل هل ، توی مترو ،
نسل مانتو های تنگ ،

نسل شرت " play boy " هنگام سجده ،
نسل کارگران پیر مو رنگ کرده برای جوانی و پیشنهاد کار ،
نسل شارژهای اینترنی ،
نسل " copy , paste " ،

نسل جمله های کوروش و دکتر ،
نسل فتوشاپ ،
نسل ترس از رقص نور ماشین پلیس ،
نسل سوخته ، نسل من ، نسل تو !

یادمان باشد ، هنگامی که دوباره به جهنم رفتیم ،
بین عذاب هایمان ، مدام بگوییم ، یادش بخیر ،
دنیای ما هم همین طوری بود !

نیایش

علی تنهاست

علی بنیانگذار وحدت

چه نیازی به علی داریم

من در کشوری زندگی می‌کنم که زبانش «پارسی» است، اما به آن «فارسی» می‌گویند، چون عربی «پ» ندارد.

چه فاجعه ای است که باطل به دستی عقل را شمشیر می گیرد و به دستی شرع را سپر . . .

قرآن ! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند میشود
همه از هم میپرسند ” چه کس مرده است؟ ” چه غفلت بزرگی که می پنداریم خدا ترا برای مردگان ما نازل کرده است .
قرآن ! من شرمنده توام اگر ترا از یک نسخه عملی به یک افسانه موزه نشین مبدل کرده ام .

عقل بیهوده سر طرح معما دارد
بازی عشق مگر شاید و اما دارد

با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت
سر سربسته چرا اینهمه رسوا دارد